قال الله تعالى : ( وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ ) « 1 » پرستش و بندگى خداوند متعال و خضوع در پيشگاه صاحب اين عالم و غيب جهان يكى از چيزهايى است كه انسان را بر حسب فطرت خود به آن مايل است و خود را به آن نيازمند مىيابد و بالذات اين حالت حاجت به پرستش را احساس مىكند و تا اين حاجت برآورده نشود ، وجدان او آرام و راحت نمىشود ، و اين ، واقعيت و حقيقتى است كه در قرآن مجيد در آيات متعدد بيان شده است . چنان‌كه بايد غرايز انسان به طور معقول و مشروع اشباع شود و خواسته‌هاى فطرى او برآورده گردد ، اين خواست فطرى و روحانى نيز بايد برآورده شود و همان‌طور كه اگر از ساير غرايز استفاده درست و مشروع ننمايند ، در راه‌هاى منحرف به‌كار گرفته مىشوند . غريزه ميل پرستش و فطرت علاقه به عبادت كه سرچشمه و اساس و تمام كمالات معنوى است ، اگر به‌طور صحيح مورد استفاده قرار نگيرد در صورت‌هاى منحرف و مسخ‌شده ظاهر مىشود ، و فساد و

--> ( 1 ) . سوره اسراء ؛ آيه 23 .